3 boyutlu yazıcı üreten büyük teknoloji firmaları, nesne yazdırma işini “bir yazıcıya döküman göndermek kadar kolaylaştırmak” için tasarım yazılımlarını basitleştirmeye çalışıyorlar. Toplayıcı üretim (additive manufacturing) de denen 3 boyutlu yazıcılar, maliyetlerin de düşmesi ile birlikte yaygınlaşmaya doğru gidiyor. Böylece herkes istediği ürünü istediği adetlerde (tabi ki makûl sayılarda olmak üzere), seri üretim maliyetine katlanmak zorunda kalmadan kendisi üretebilecek. Ancak tabi ki teknolojinin alması gereken biraz daha yol var, üç boyutlu nesne “yazdırmak” hala yavaş ve pahalı. Örneğin bilinen markalardan Makerbot’un 2000 dolar’lık bir yazıcısı ile plastik bir elma yazdırmak isterseniz bu yaklaşık yedi saat sürüyor ve size 50 dolar’a mal oluyor. Bu zaman ve gider maliyeti, Çin ürünleri ile rekabet etmeyi imkansız kılıyor.
Ayrıca daha büyük bir sorun var; nesneleri üç boyutlu olarak modellemek ve yazıcıya göndermek maalesef döküman yazdırmak kadar kolay değil. Çok az kullanıcı, yazılımı kullanarak bir nesneyi modelleyip yazdırabiliyor. Şu an bir çok kişi, başkalarının yaptığı tasarımları yazdırıyor ancak kendi tasarımlarını çıkartamıyorlar. Bu ise düşündükleri ile yaptıkları arasında büyük bir boşluk oluşturuyor.

Mekanik ve donanım anlamında 3 boyutlu yazıcı teknolojisi gerçekten harika ancak yazılımda gerçekleştirilecek olan inovasyon, bu teknoloji harikasının kullanılabilir ve erişilebilir olmasında kilit rol oynuyor. Kaldı ki üç boyutlu modelleme yazılımları yeni bir teknoloji değil, yaklaşık 30 senedir kullanılıyor ve günümüzün en karmaşık tasarımları bu yazılımlar sayesinde ustalıkla modellenip üretilebiliyor.Teknoloji ürünleri, kullanılamadığı zaman hiçbir anlam ifade etmez. Yazılım ve donanım anlamında herhangi bir kullanıcı yetkinlği olmayan bir kişi, kendi tasarımlarını kolayca yazdırabilirse, işte o zaman üretim “demokratize” olmuş olacak.